brief aan de buitenwereld

briefaandebuitenwereld.extras/cover.jpg

brief aan de buitenwereld

Ik had er altijd al last van: Astrid wil alles zelf doen. Zal mama je helpen bij je jas aandoen? Nee, nee, sellef doen. Zal ik je een handje geven bij het opstapje? Nee, nee, sellef doen. Deze houding is na jaren tobben in een onzinnig ongeleefd leven, gesublimeerd tot wonen en werken op Fontebona. Noem het halstarrig. Noem het onverstandig. Noem het maar. Ik ben zo en heb er zelf geen last van. Ik heb trouwens wel geleerd af en toe jas- of opstaphulp te aanvaarden. Noem het misbruiken.

En nu is er dan het coronavirus. Ik ga door met veel sellef doen. We hebben ook zo weinig van buiten nodig. Oh, we leven echt niet volledig zelfvoorzienend hoor. Dat is bijna onmogelijk in de moderne wereld en met maar enkele personen om die kar te trekken. Maar Spanje heeft zo draconisch alles dichtgegooid, dat voor boodschappen de deur uitgaan meer dan ooit erg vervelend is: handschoenen aan voordat je de supermarkt ingaat, krijtlijntjes iedere meter op de stoep om keurig op afstand in de rij te staan (leuk is dat toch, het culturele afstandsverschil: Spanje een meter, Nederland anderhalve meter, ik gok dat Zweden op twee meter zit), bij hoge wettelijk bepaalde uitzondering meer dan met één persoon in de auto, alleen voor primaire levensbehoeften naar de dichtstbijzijnde mogelijkheid reizen, hond hooguit twee huizenblokken ver uitlaten, etc.

Ik ben geen prepper. Geen angstige kluizenaar. Geen religieus doorwasemde einde-der-tijden-afwachter. Geen sufgeblowde treehugger. Voor mij geen triomfantelijk "zie je wel, ik zei het je toch?!". Nee joh. Iedereen moet doen wat hem of haar past. Mij past sellef doen. Noem dat abnormaal. Maar als je in een normaal huis woont, zoals alle normale mensen, ben je nu mooi de pineut. Je kan geen kant op. Gekooid. Al helemaal in Spanje, waar het ultieme woningbezit een pisootje ofwel een flatje is. Leven doe je op straat, bij het zoveelste festival, in de kroeg, het park, het strand, het restaurant en vooral bij familie. Arme Spanjaarden. Ze mogen nergens heen. Niet naar hun familie (¡madre´mía!) en al helemaal niet naar hun geliefde "finde", hun tweede huisje ergens op het platteland (¡un desastre!).

Ik ga ondertussen door met het vele werk op mijn eigen land, want "il faut cultiver notre jardin", een les die Voltaire ons al in de 18e eeuw probeerde te leren. Je kan je beter op je directe omgeving richten, omdat er daarbuiten dingen gebeuren waarop je geen enkele invloed kan uitoefenen. Ik denk dat de individuele mens veelal de beste bedoelingen heeft, maar dat we ons als groep gedragen als ongeleide projectielen, parasieten. Grappig eigenlijk, precies wat er nu rondgaat: een virus, een parasiet.

Het is weinigen gegeven de lol van dit soort leven in te zien, maar je bent van harte welkom, als je er iets van wilt leren begrijpen. Je kan met een veel kleiner leven toe. Zo ben je minder schadelijk voor de ander. Tot na de coronatijd.


P.S.: Als plaatje bij het praatje, een filmpje van hoe ik een houtmijt maak. Een heerlijk creatief proces, leuk om een paar jaar tegenaan te kijken, oerstevig en met oneindig hernieuwbare warmte van een onze oren uitgroeiend bos. Een lieve schat van een buurvrouw klaagt dat ze per maand 150 tot 200 euro aan elektriteit moet betalen. Ja, de lieve schat gebruikt dan ook volop elektrische kacheltjes, de magnetron, de waterkoker, de koelkast, de vriezer, de stofzuiger, de plasma-tv, etc. Als je klein woont en niet alles verwarmt, hoef je niet veel te stoken. Als je weinig of geen vlees en/of zuivel eet, kan je toe met een piepklein koelkastje en is een koele kast eigenlijk al genoeg. Verwarmen kan ook met zonne-energie. Het is maar welke keuzes je maakt en waar je je prioriteiten legt.

Un abrazo virtual,

Astrid Nitrauw

reacties

Jolieka Regterschot | 22 03 2020 | 18:48
??
Emmely | 22 03 2020 | 19:29
Respect! Lieve groetjes vanuit Mill
Bernadette en Sven | 22 03 2020 | 19:33
Hoi Astrid en Thomas,

Wat leuk om jullie bericht te lezen! In deze tijden denken we vaak terug aan hoe jullie daar afgesloten met veel ruimte leven en wij hier in Rotterdam in onze bovenwoning zitten... Bernadette is trouwens zelf aan het brood bakken geslagen, bijgevoegd een foto van het eerste resultaat! Mede geinspireerd door het brood van Thomas van afgelopen zomer. We zijn nu ons eigen moederdeeg aan het kweken, spannend!

In muzikaal Nederland is nu niets te doen dus we moeten wat :-)

Gegroet uit Rotterdam!

/download/IMG_6958.JPG
Maarten Luykx | 22 03 2020 | 20:27
Bedankt Astrid en Thomas voor deze wijze woorden.
Welke lessen we uit deze crisis moeten trekken weet ik nog niet.
Misschien begrijpt dan wel niet iedereen de lol van het leven dat jullie leiden, maar uit jullie woorden en goede humeur blijkt dat er daarginds veel te doen en te genieten is.
Houden zo!

Het allerbeste toegewenst.
jaco | 23 03 2020 | 04:51
Buitenwereld hier. Dacht dat houtmijt een vervelend beestje was. Zo zie je maar weer. Gekke wereld is het nu, maakt het beste en het slechtste in mensen los. In de media proberen we nieuws- en breed media-aanbod op peil te houden. Of dat eeuwigheidswaarde heeft weet ik ook niet. Maar het biedt hopelijk een beetje houvast en troost. Zoals ook het kijken naar je filmpje op een vreemde manier troostrijk is. Liefs!
Natasja | 23 03 2020 | 09:43
Hoi As en Thomas,
Mooi geschreven. Ik heb je fimpje ook gezien. Dat is best een klus, zoveel blokjes hout. En wat een bewegingsruimte hebben jullie. Hier bestaat de beweging uit de Basic Fit App, die gisteren elke keer eruit vloog, en de hometrainer die we gelukkig ooit gekocht hadden. Maar lekker buiten is toch het fijnst. Maar dat komt tzt wel weer.
Nar Guerrero Catalan | 23 03 2020 | 10:08
Me gutaria saber lo que expresas. Estara bien incluir la traduccin al espaol. No hablo holandes. Me gusta tu pila de lea.
Astrid | 23 03 2020 | 11:14
@Nar
Me sale imposible hacer una traduccin elaborada por falta de tiempo y falta de dominio del castellano. Por eso te pido ir a Google Translate.
En breve digo que siempre he ido a mi aire y que hoy en da afortunadamente puedo seguir de aqul manera. Lo lamento para los que solo tienen un piso, que estn en una situacin poco envidiable. Tambin escribo que fuese mejor preocuparse de su entorno directo en vez de intentar influir a gente y procesos fuera de tu alcance. La pila de lea es un ejemplo del montn de cosas que tengo que hacer aqu. La vida puede ser sencilla y satisfactoria, si la buscas cerca de casa.
Marianne | 24 03 2020 | 13:34
??
Patricia | 24 03 2020 | 15:06
Wat een mooi verhaal. In deze COVID-19 tijden is jouw keuze een goede. Ik weet het, heb het vaker gezegd, maar nu is het de tijd om het ook te doen. Ik wil het leren begrijpen. Dank hiervoor. Groet
Richard | 25 03 2020 | 23:31
Wat een mooie stapel, als het niet zo ver weg was zou ik er een ander model naast bouwen. Hoe lang deed je over deze?
Astrid | 26 03 2020 | 10:02
@Richard. Je bent welkom om iets nieuws te bouwen. Kijk voor inspiratie maar op https://www.youtube.com/watch?v=Ugl43rZr6DI
Als ik niet dingen meereken als boom vellen, stammen van takken scheiden, opruimen, sjouwen, klieven, etc dan kom ik op ongeveer een volle dag stapelen uit. Denk ik zo. Om en nabij.

reactie

naam

Als anti-spammaatregel vragen we je de naam van onze finca in het vak hieronder in te vullen
Let alsjeblieft op de spelling. Het is niet Fuentebona en niet Fontabona maar:


Aanmelden / afmelden voor de blogartikelen? Mail naar website@fontebona.es
Vragen over ons privacybeleid? Kijk op http://fontebona.es/nl/privacy.php